عشق گمشده

همیشه اینطور نیست که واسه بدست آوردن بهترین چیزها تو زندگیت کلی دنبالشون بدوی آخرشم بهشون برسی نرسی بشه نشه...!گاهی وقتا خدا اونقدر دوستت داره که بهتر از اون چیزی که دنبالش می گشتیو سر راهت می ذاره ولی ممکنه اون لحظه متوجه نشی که چه نعمتی خدا بهت ارزوونی داده و زود از دستش بدی ولی گاهی هم خدا واست سنگ تموم می ذاره و بهت ثابت میکنه که هر چی هم ادعای دوست داشتنشو  بکنی بازم خیلی باید بری تا به عشقی که خدا به تو داره برسی و اون وقتیه که نه تنها نعمتو بهت ارزونی می ده بلکه نمیذاره به سادگی از دستش بدی!

حالا چرا اینارو به تو دارم میگم!؟نمی دونم شاید واسه اینه که تو هم به خودت بیای!مثل من...چقدر بده که واسه ۱لحظه تو زندگیمون این چیزارو می فهمیم و به خدا نزدیک می شیم ولی لحظه ی بعد غافل می شیمو اصلا فراموش می کنیم چی بودیم چی شدیم چه کارایی واسمون کرد و ما چه کارایی واسش کردیم!!

الان داری پیش خودت میگی این چرت و پرتا چیه این داره می نویسه!نه؟نمیدونم شاید اصلا من دیوونه شده باشم...اصلا می دونی چیه؟؟نمی دونی دیگه!!هرچی هست زیر سره عشق و عاشقیه!!!!میگن عاشق نشوید اگر توانییید تا در دیوونه بازیهای عاشقانه نمانید!من که نتونستم حالا واسه شما درس عبرت شه!

 

می دونستم...یه روز میری

                                          می دونستم....که خود خواهی

                                                                                            میدونستم...دلت دوره

                                      رفیق نیمه راهی

                                     دل و حرمت شکستی تو اینه رسمه وفاداری؟

  دلم  زخمی  دنیا  بود  خیال  کردم  دوا  داری !

 

 

 

 

بزرگ ترین کلمه       ----------) خدا

سریع ترین کلمه      ----------) وقت

بی خواب ترین کلمه   ----------) عشق

دشوارترین کلمه       ----------) انتظار(عزیز من دیگه بسه!)

منفورترین کلمه        ----------) شیطان(الیاس!)

بیچاره ترین کلمه      ----------) یأس

طولانی ترین کلمه     ----------) وداع

خوشبخت ترین کلمه   ----------) آرزو

جامه ای بافته ام
                 تاروپودش از عشق
                                     خواستم تا به کسی هدیه کنم
                                                                       دیدم این جامه ی عشق
                                                                                                  برازنده ی هر قامت نیست
هر چه دنبال معنی عشق گشتم معنای آن را نفهمیدم.
گفتم: عشق یعنی عاشقی و عاشقی یعنی شوق زندگی و زندگی یعنی نهایت هستی!
از عزیزی پرسیدم عشق یعنی چه؟ گفت: عشق نهایت یک نگاه است که با زبان بی زبانی همه چیز را می گوید ولی باور من از عشق این است که عشق صورت را نمی بیند ، فقیر و پولدار نمی شناسد و تنها در یک عبارت کوتاه خلاصه می شود...
اما نه ... شاید بیش از یک عبارت!

عشق یعنی محبت خالص، یک دوست داشتن ناب ناب.
عشق مرهمی است برای زخم های زندگی و چه شگفت است عشقی که هم زخم است و هم مرهم.
.
.
.
و تعریف شما از عشق؟

ای   ستاره ها   که  بر   فراز  آسمان

با   نگاه   خود  اشاره گر  نشسته اید

ای  ستاره ها   که   از    ورای   ابرها

بر  جهان  ما   نظاره گر    نشسته اید

 آری این منم که در دل سکوت شب 

نامه های   عاشقانه  پاره می کنم  

ای  ستاره ها  اگر  به من مدد کنید 

دامن از  غمش پر از ستاره می کنم 

ای  ستاره ها  مگر  شما  هم  آگهید

از   دوروئی  و  جفای   ساکنان  خاک

کاینچنین به قلب آسمان  نهان شدید

ای ستاره ها ستاره های خوب و پاک

 

من که پشت پا زدم به هر چه هست و نیست

تا   که    کام    او   ز  عشق    خود   روا   کنم

لعنت   خدا   به   من    اگر   به   جز  جفا

زین   سپس   به عاشقان    باوفا  کنم

 

فرو ریخت آنچه را که تمام عمر

               ساخته  بودم  درون   چشمانش

آنچه راکه نباید بشکند، شکست

     دل  من  بود  میان دستانش

برگورعشق  خویش شباهنگ ماتمم

                                                                    دانی    چرا نوای عزا   سر نمی کنم ؟

تو    صحبت   محبت من  باورت  نبود

                                                                    من ترک دوستی ز تو باور نمی کنم

 

تو را من زهر شیرین خوانم ای عشق
                                            که نام خوش تر  از اینت  ندانم
و  گر   هر   لحظه  رنگی  تازه  گیری
                                            به غیر از زهر شیرینت  نخوانم

تو  زهری ،  زهر گرم  سینه  سوزی
                                           تو شیرینی که شور هستی از توست
شراب جام خورشیدی  که  جان را
                                           نشاط از تو ،غم از تو،مستی از توست

به  آسانی  مرا  از  من  ربودی
                                          درون  کوره ی  غم  آزمودی
دلت آخر به سرگردانیم سوخت
                                          نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند:دل از عشق  برگیر
                                          که نیرنگ است و افسون است و جادوست
ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
                                          که این زهر است اما . . . !  نوش داروست

چه غم دارم که این زهر  تب  آلود
                                          تنم را  در جدایی  می گدازد
از آن شادم که در هنگامه ی درد
                                         غمی شیرین دلم را می نوازد 

اگر  مرگم  به  نامردی نگیرد
                                          مرا مهر تو در دل جاودانیست
وگر عمرم به ناکامی سرآید
                                         تو را دارم که مرگم زندگانیست